Natural Tomorrow : Wind
เป็นเรื่องแรกที่เราคิดจาแต่งยาวเหอๆ ต้องทามจายสังนิดหากอ่านแล้วงงๆก้อขออภัย
แล้วเราจะเอาตัวละครมาลงให้ที่หลังน้า
Prologue
ไม่มีใครรู้ว่า จะมีสิ่งมีชีวิตอะไรอยู่ในอวกาศนอกจากพวกเขาอีกหรือไม่ แต่ห่างไปไกลออกไปหลายปีแสงที่ๆเหล่าผู้คนที่ยังเชื่อในเรื่องมนตรา คาถาอาคม ยังอาศัยอยู่ที่ดาวดวงนี้ ดวงดาวสุกสว่างสีฟ้าครามของน้ำทะเลและแผ่นดินสีเขียวชอุ่ม นานหลายล้านปีที่พวกเขาอยู่กันอย่างมีความสุขไร้ความกังวลใดๆทั้งสิ้น แต่เมื่อหลายร้อยปีที่ผ่านมา เหล่าสัตว์ประหลาดเริ่มเกิดการแข็งกร้าวต่อเพื่อนร่วมดาว การฆ่าฟันอย่างอำมหิตของเหล่านรกานต์จากโลกเบื้องล่างที่มีแต่การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อมา ลูกไฟมากมายพร้อมที่เข้าประทะกับกลุ่มคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ทั้งหลาย แต่กระนั้นเหล่าอัศวินมากมายที่ต้องสละเสียกลับไม่สามารถหยุดการเคลื่อนไหวที่ทรงอานุภาพนี้ได้ เหล่าผู้คนต่างฝึกตนเพื่อการป้องกันภัย ทุกๆฝีก้าวของพวกเขาไม่มีความประมาทหากไม่จำเป็นพวกเขาจะใช้ความรู้ของพวกเขาโค่นอีกฝ่ายให้จงได้ ไม่ว่าจะบาดเจ็บเพียงใดก็ตาม
ไกลออกมา ยังมีคฤหาสน์หลังงามที่ถูกรายล้อมไปด้วยแม่น้ำและภูเขาซึ่งผู้คนและนานาชีวิตต่างให้ชีวิตกันอย่างสงบสุข ...เสียงระฆังนาฬิกาโบราณหินอ่อนสีเทาขาวของโบสถ์ตีบ่งบอกเวลา 12 นาฬิกา
“นี่พวกเราไปกินข้าวกันเหอะ ” หญิงสาวเพียงคนเดียวของกลุ่มหันมาทางทั้งสาม
“รู้แล้วเดี๋ยวไปน่า ไม่เห็นเรอะว่า กำลังยุ่งอยู่” เซนอนโวยวาย ในขณะที่มือก็กำลังเก็บหนังสือจำนวนมากที่กองอยู่กับพื้น “เอริค นายส่งหนังสือเวทย์มนตร์ตรงหน้านายมาสิ”
“เอาไป...รีบๆเก็บเข้าเดี๋ยวคุณป้าก็โวยกันใหญ่หรอก” ชายหนุ่มมองด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหันกลับมาทางอีกคนที่ยังมัวเล่นกับหมีสีน้ำตาลอยู่ “รีมิวนัส นายจะไม่ไปทานข้าวเรอะ มาช่วยกันเก็บสิ”
“ไปสิ พี่ชาย...ขอโทษฮะ ผมมัวเล่นเพลิน แต่คุณป้าไม่ดุเหมือนที่นางุเนะหรือพวกพี่คิดหรอกนะ”
“ก็แหม คุณป้าเจซิก้าเป็นป้าแท้ๆของนาย นายก็พูดได้นี่...แต่ฉันกะพวกเอริคทำผิดทีไรนี่ โดนต่อว่าซะยับเลย”
“งั้นก็อย่ามัว แต่พูดแล้วมาช่วยกันเก็บสิ นางุเนะ เธอจะอู้หรือไงกัน” เซนอนเหลือบตามอง ดวงตาสีเขียวเกรี้ยวกราดจ้องอย่างไม่ปราณี
“ฉันไม่ได้อู้นะยะ เซนอน นายนี่จ้องแต่จะจับผิดฉันอยู่ได้”
“ก็ฉันไม่ถูกชะตากับเธอนี่นา จะให้ทำยังไงได้เล่า”
“นายไม่ต้องพูดจริงขนาดนั้นก็ได้นี่นา เป็นเพื่อนกันมาต้องนานแล้วนี่นา ทำใจยอมรับซักหน่อยสิ”
“เซนอนนายไปว่าเขา แล้วนายก็แทนเรอะไง” เอริคสบถ ก่อนจะพูดต่อ “งั้นฉันไปก่อนนะ ของฉันเสร็จแล้ว ไปกันเถอะ รีมิวนัส ปล่อยพวกนี้ไว้ที่นี่ให้โดนป้าเจซิก้าว่าซักหน่อยน่าจะดีกว่า”
“ฉันไม่ได้อู้นะเฟ้ย เพราะเธอนั่นแหละ”
“นายตะหาก เซนอน...เอริคก็เหมือนกันเอาใจแต่รีมิวนัส...ชื่ออย่างกะคุณหนู”
“ชื่อคุณหนูแล้วมีปัญหาหรือไง.........Icy Kamaiza” รีมิวนัสจ้องอย่างแค้น ก่อนจะร่ายเวทย์น้ำแข็งใส่ “ก็ฉันมันคนของนาล์ฟลัน ตระกูลจอมเวทย์เก่าแก่นี่นา”
“เรื่องนั้นฉันรู้น่า ดูสิเกิดแผลหมดเลย...Gewrun” บาดแผลค่อยๆหายไปจนหมด นางุเนะวิ่งตามทั้งสามเข้าไปข้างในทันที
bravenet.com