รอยยิ้ม และ น้ำตา : Wind
type : Short Story
จบซะแล้ว ยังงงๆอยู่เลย แต่ก้อพยายามแต่งแล้วงับ ^ ^
The Ending
วันต่อมา นิสัยของเบสกลับจากหน้ามือเป็นหลังมือ เมื่อป้อเดินเข้ามาหา ไม่มีรอยยิ้มให้ มีเพียงสายตาเย็นชาและความเย็นชาเท่านั้น แม้นเพื่อนๆจะพูดคุยเธอก็เงียบเหมือนเมื่อก่อนและเป็นอย่างนี้เช่นทุกวัน จนกระทั่งเย็นวันหนึ่งขณะที่เบสกำลังจะกลับบ้าน
“เบส เธอโกรธฉันเรื่องอะไร เธอบอกฉันได้มั๊ย” เบสไม่ตอบ เธอหันไปทำการบ้านต่อ
“เบส เธอบอกฉันเถอะ” ป้อไม่ยอมแพ้ที่จะตื้อเบสต่อไป จนกระทั้งเบสทนไม่ไหวต่อไป
“หนวกหูน่า เธอทรยศฉันแล้วจะมาเอาอะไรกับฉันอีก เธอโกหกฉัน”
“โกหก ฉันหน่ะหรือ”
“ฉันเห็นนะตอนที่ลั่นทมเดินมาหาเธอ เธอกลับบอกว่า เธอไม่รู้เรื่อง”
“แล้วที่เธอบอกว่า โกหกอีกครั้ง”
“ จำไม่ได้งั้นหรือ ตอนเด็กๆ เธอสัญญาว่าจะเขียนจดหมายมาหาทุกครั้งที่ถึงวันเกิดฉัน แต่เธอก็ลืมมันไป”
“เรื่องนั้นฉัน………ฉัน…ขอ……”
“เธอโกหกฉันอย่ามายุ่งกับฉันอีกนะ” ยังไม่ทันที่ป้อจะพูดจบเบสก็ตะหวาดใส่แล้ววิ่งออกไปทันที
วันต่อมาเบสก็ไม่ยอมไปโรงเรียนอีกเลย จนป้อรู้สึกผิดและเป็นห่วงอย่างมาก ถึงเธอจะโทรศัพท์ไปขอโทษแต่เบสก็ตะโกนกลับมาว่า คนหลอกลวง ทุกครั้ง
“เบส ฉันขอโทษ” ป้อร้องไห้เงียบๆให้ห้องของตน และพึมพำบ่อยๆ
“ป้อ เป็นอะไรครับ แม่” พี่ชายของป้อเดินลงมาทานอาหาร เขาได้ยินขณะเดินผ่านทุกครั้ง แม่ส่ายหน้า
“ป้อ เป็นอะไรหรือลูก”
“ไม่มีอะไรค่ะ คุณแม่” ป้อปฏิเสธเธอเดินขึ้นห้องนอนไปอีกครั้งหลังจากทานอาหารเสร็จ และเมื่อพี่ชายของป้อเดินผ่าน เขาก็ได้ยินเสียงร้องไห้เบาๆอีกครั้ง เป็นเช่นนี้อยู่หลายวัน ป้อพยายามมาพบเบส และโทรศัพท์มาหาแต่เบสคราวนี้ เธอไม่ได้ว่าป้อ แต่ไม่ยอมที่จะรับสายเลย จนป้อต้องไปปรึกษาพี่ชายของเบส พี่ชายจึงแนะให้ดักพบเบสวันเกิดเพราะเธอจะออกไปข้างนอกที่สวนสาธารณะทุกวันเกิด เพื่อซื้อของขวัญให้ตัวเอง
เป็นแบบที่พี่ชายกล่าวไว้ วันนั้นหิมะตก เบสเดินออกมาในชุดเสื้อหนาวสีขาวบริสุทธิ์ และเมื่อเห็นเบสนั่งอยู่ที่สวนสาธารณะ ป้อก็เดินเข้าไปหา เบสทำท่าจะวิ่งหนี แต่ป้อก็รั้งเอาไว้
“เบสฟังฉันก่อน ได้โปรด”
“ไม่เธอโกหกฉัน ฉันไม่อยากฟังอะไรทั้งสิ้น”
“เบส……ฉันไม่ได้ตั้งใจหลอกเธอนะ” เบสไม่สนที่ป้อพูด เธอวิ่งพรวดพราดออกมาที่ถนน แต่ป้อก็ดึงมือเบสเอาไว้
“ปล่อยฉันนะ คนหลอกลวง”
“เบส ฉันขอโทษวันนั้น ลั่นทมฝากฉันซื้อของขวัญวันเกิดให้เธอ เขาห้ามฉันไม่ให้บอกเธอ นี่ไง ฉันเอามาให้” ป้อยื่นกล่องสีแดงออกมาจากกระเป๋า ซึ่งมีอยู่2กล่อง ซึ่งแน่นอนว่าอันหนึ่งต้องเป็นของลั่นทม
“ไม่จริง ไม่มีทาง” เบสส่ายหน้า แต่ป้อยื่นกล่องมาให้
ปี๊ดดดด เสียงบีบแตรดังมาแต่ไกล รถคันใหญ่กำลังวิ่งเข้ามาหาทั้งสอง ป้อผลักเธอออกไป และร่างของป้อก็หายลับไป เบสตกตะลึง ร่างของป้อนอนอยู่ที่เดิม เบสรีบเดินเข้าไปหา
“ป้อ……ป้อ เป็นอะไร ป้อลืมตามสิ” ร่างกายของป้อหอบอย่างรุนแรง ผู้เห็นเหตุการณ์รีบแจ้งโรงพยาบาลทันที ป้อเงยหน้าขึ้นมามือจับหน้าเบส
“ป้อ เป็นยังไงบ้าง ทนเอาไว้นะ” เบสบอกป้อ ปากป้อนั้นพึมพำเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง
“จะพูดอะไร ป้อๆ”
“บ…เบส……สุขสันต์สันเกิด….ฉันดีใจที่ได้……พบ…………” แต่ยังไม่ทันที่เด็กหญิงจะพูดจบ ร่างของเธอก็สิ้นลมหายใจไปทันที เบสตะลึง
“ไม่นะ ป้อ…….ลืมตาสิ ป้อ……ไม่……” เบสกอดร่างของป้อที่จมกองเลือดเอาไว้ เสื้อผ้าเธอถูกย้อมจนเป็นสีแดงจากเลือด เธอร่ำไห้อย่างหยุดไม่ได้
เมื่อทั้งโรงเรียนทราบเรื่องการเสียชีวิตของป้อพวกเขาก็เศร้าเป็นการใหญ่
“ฉันขอโทษนะ เบส” ลำไยเดินเข้ามาหาเบสที่นั่งเงียบริมห้อง
“ฉันไม่ชอบที่เธอสนิทกับป้อเขา ฉันเลยโกหกขอโทษนะ ขอโทษ”
“ไม่เป็นไร ฉันไม่โกรธหรอกนะ ป้อ ไม่ให้ฉันโกรธ เธอคงทำไปเพราะหวังดีสินะ” เบสยิ้มให้อย่างอ่อนโยน แต่แฝงไปด้วยความเศร้าใจเล็กน้อย
“ขอโทษนะ เบส ฉันขอโทษ” ลำไยร้องไห้ออกมาลั่นทมมาปลอบลำไย เธอบอกว่า ที่ฉันฝากป้อซื้อของขวัญวันเกิดให้เธอเป็นความจริง
“ฉันขอเขาไม่ให้บอกเธอเอง”
“อืม ไม่เป็นไร ฉันก็ชอบมันมาก ขอบใจนะ ลั่นทม” เบสหยิบหนังสือนิยายที่ลั่นทมให้มาอ่านอีกครั้ง
สายลมพัดผ่านไป ในที่สุดก็ถึงวันปีใหม่ ทุกบ้านมีการประดับประดาโคมไฟอย่างสวยงาม และต้นไม้ก็ถูกจัดแต่ง เด็กหญิงคนหนึ่งเดินไปที่สุสานของโบสถ์ของศาสนาคริสต์ เธอถือดอกเบญจมาศสีสวยเอาไว้ในมือ เธอวางลงที่ตรงหน้าสุสานแห่งหนึ่งข้างต้นไทร ป้ายหลุมศพนั้นมีป้ายชื่อว่า ป้อ
“ป้อ ฉันมาหาแล้วนะ ฉันยิ้มและพูดกับเธอออยู่นะ ป้อ” เด็กคนนั้นคือ เบสนั้นเอง เธอมักจะมาหาทุกวัน
“ฉันพูดกับเธอแล้วนะ เธอตอบฉันสิ ป้อ” เธอพูดต่อไปอีกครั้ง
“ฉันขอโทษที่ไม่เชื่อเธอนะ ป้อ…….ป้อ ฉันขอโทษ เธอพูดกับฉันสิ ป้อ” น้ำตาของเบสพร่างพรูออกมาไม่ขาดสายความเจ็บปวดในใจแทบจะทำเธอทรมาน มันอึดอัดจนอดกลั้นไม่อยู่ เธอกำสร้อยที่ป้อให้แน่น เธอรู้สึกได้ถึงสายลมอุ่นๆที่พัดผ่านและเมื่อเงยหน้าขึ้น การ์ดเล็กๆที่พับอยู่ในจี้ก็ออกมาจากข้างในที่มีรูปเบสกับป้อกำลังยิ้มอย่างเป็นสุข เบสอ่านการ์ด มันไม่ได้ประดับสวยหรูเท่าไหร่ แต่เบสก็พอใจมันมาก แล้วร้องไห้อีกครั้งและพึมพำว่า…
“ขอบคุณมากป้อ ฉันก็คิดเหมือนเธอจริงๆนะ ฉันจะพยายามเพื่อเธอด้วย” เธอวางการ์ดใบน้อยไว้ข้างดอกเบญจมาศ แล้วเบสก็เดินจากไป
………ถึง……เบส
สุขสันต์วันเกิดนะ เบส ฉันดีใจมากนะที่ได้พบเธอ ถึงแม้เธอจะโกรธฉัน
แต่ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะหลอกเธอนะ ฉันพูดจริงๆนะ…………ขอให้มีความสุขนะ เบส เพื่อนที่ฉันรักที่สุด
จาก……ป้อ………….
จบบริบูรณ์
bravenet.com